Leire Lacunza Miranda

Wat als Charlie Chaplin in Modern Times een van de moeren die hij aan de lopende band vastdraait zou oppakken en er een minuscuul landschap op zou tekenen? Hij zou zich concentreren op elk detail en zo het productieve ritme van de fabriek doorbreken. Door verstrengelingen, insnijdingen en overlappingen zou hij de moer transformeren tot iets dat op een juweel lijkt. Deze vorm van escapisme weerklinkt in het werk van Leire Lacunza Miranda (1996, Baskenland), die met een scalpel, schroeven of plastic kralen LED-buizen, ramen en plafonds bedekt. Op die manier bevraagt ze de dwingende esthetische blik die bepaalt waarnaar gekeken wordt en wat onopgemerkt blijft.

Bij MORPHO zal Leire de sporen van iconoclasme in Antwerp onderzoeken aan de hand van de gebaren die haar tekenpraktijk kenmerken: snijden, doorhalen, perforeren en bedekken. Historisch gezien werden deze handelingen gebruikt om beelden te censureren of ze op een wraakzuchtige manier aan te vallen. Onder de noemer iconoclasme zijn ze verbonden met het verlangen om door het beeld en het symbolische heen te breken en hun macht te ondermijnen. Vertrekkend vanuit de Beeldenstorm van 1566 gaat ze op zoek naar de materiële sporen die deze gebeurtenis in de stad heeft nagelaten, terwijl ze tegelijk reflecteert over hoe deze iconoclastische gebaren in haar eigen praktijk aanwezig zijn.

Leire studeerde Beeldende Kunsten en Schilderkunst aan de University of the Basque Country. Ze volgde residenties bij Shangyuan Art Museum, BilbaoArte, Tabakalera en Dinamoa, en ontving onder meer de APA Grants for Artistic Practice (eremuak) en de Plastic and Visual Arts Grant van de Baskische overheid. Haar werk werd getoond in solo- en groepstentoonstellingen en omvat performance, schrijven en samenwerkingen met andere kunstenaars. In 2025 presenteerde ze The World is a Picture of the World, een actie in de publieke ruimte. In 2023 publiceerde ze El fin del no. La muerte futuro., een zelf uitgegeven kunstenaarsboek.